موسوی تبریزی: شروع اعدام‌های ۶۷ از نامه ری‌شهری بود
شنبه, ۲۶ام مرداد, ۱۳۹۸
خامنه‌ای با صادق لاریجانی چه می‌‌کند؟
شنبه, ۲۶ام مرداد, ۱۳۹۸
بزودی پرده‌ای دیگر از یک فساد بزرگ در ⁧مافیای خودرو⁩ اعلام خواهد شد
جمعه, ۲۵ام مرداد, ۱۳۹۸
روسیه صاحب بندر چابهار و بوشهر می‌شود!
جمعه, ۲۵ام مرداد, ۱۳۹۸
جواد شبانی دانشمند ایرانی موفق به کشف حالت جدیدی از ماده شد
جمعه, ۲۵ام مرداد, ۱۳۹۸
هر شش فرزندِ شهردار قم، خارج‌نشین‌اند
جمعه, ۲۵ام مرداد, ۱۳۹۸
قطار ارشاد طرح مانا نیستانی
جمعه, ۲۵ام مرداد, ۱۳۹۸
اسرائیل به دو تن از اعضای کنگره ایالات متحده اجازه ورود به کشور نداد
جمعه, ۲۵ام مرداد, ۱۳۹۸
پسر محمدرضا عارف، پست گرفت
پنج شنبه, ۲۴ام مرداد, ۱۳۹۸
رئیس صنایع شیر ایران «پگاه» از ایران گریخت
پنج شنبه, ۲۴ام مرداد, ۱۳۹۸
مسعود استاد، برادر میترا استاد، از بخشش محمدعلی نجفی خبر داد
سه شنبه, ۲۲ام مرداد, ۱۳۹۸
تاریخ‌نگاری پنجاه‌وهفتی و افسانه مظلومیت جنگ‌طلبان ژاپنی
سه شنبه, ۲۲ام مرداد, ۱۳۹۸
حسن عباسی بازداشت شد
سه شنبه, ۲۲ام مرداد, ۱۳۹۸
یک شهروند دوتابیعتی دیگر در ایران بازداشت شد
سه شنبه, ۲۲ام مرداد, ۱۳۹۸
فرشاد مومنی؛ مردم پس از افزایش قیمت ارز یک روز آرامش نداشتند
سه شنبه, ۲۲ام مرداد, ۱۳۹۸
امیرحسین بریمانی
/ جمعه, ۱۲ام شهریور, ۱۳۹۵

امیرحسین بریمانی – خندوانه، سعی دارد چه گفتمانی را با فرهنگ لیبرال تطبیق بدهد؟ یا شاید به هیچ وجه به فرهنگ لیبرال وفادار نیست و یا قصد دارد با حمایت نهاد قدرت، روش های زندگی روزمره (life style) را به نفع یک گفتمان فکری مشخص مصادره سازد. آیا به شکلی دیگر، خندوانه، نمودی از نفوذ سرمایه داری لیبرال به حاکمیت مذهبی نیست؟ حال حتی اگر گاهی هم مردم را نسبت به وفاداری های خود به ارزش های فرهنگی-مذهبی آگاه سازد تا آنان را به سوی خود متمایل کند، (و البته کمی هم خود را پای استوارتر از چیزی که هست نشان دهد) باز هم نهایتن این پروژه ای شکست خورده نیست؟ چراکه ابژه های سرمایه دارانه را چطور می توان از کانسپت خود خارج ساخت و به آنان شیوه زیستِ(life style) سرمایه داری زدایی شده داد؟! پس تلاش های خندوانه برای نشان دادن ورزش های هیجان انگیز، نشان از ایده ی ناقصی برای متمایل ساختن لیبیدو جوانان به پارادایم حکومتی (و در مواقعی نیز ملی) دارد که به طرزی ناقص تر هم پیاده شده است!

/ چهارشنبه, ۲۳ام تیر, ۱۳۹۵

امیرحسین بریمانی – انسان ها ذاتا نیازمند اتکا به دیگری بزرگی هستند که به ایشان هویت و بدین طریق رسمیت بخشد. ازین رو، به راحتی از تصورات ایدئولوژیکی (دین، فرقه، باور سیاسی خاص و غیره) دنباله روی می کنند و حال ازین جهت، ابزار مناسبی برای کنترل باورهای مردم هستند که مسلما در دست دولت ها قرار دارند. حال اگر ما باور داشته باشیم که دولت ها تلاش دارند با استفاده از ایدئولوژی، نظام خود را استمرار بخشند و عقیده ای را که از سوی دولت برگزیده می شود، خرافات بدانیم و از طرفی، نظام فکری یی برای جایگزینی در نظر نداشته باشیم، در دام نهیلیسم خواهیم افتاد. درواقع دیگری بزرگی برای اتکا کردن مردم وجود نخواهد داشت و افراد جامعه، دچار سردرگمی میان ارزش هایی خواهند شد که هیچکدام ازسوی دیگری بزرگ، “درست” تلقی نشده اند! حالت بینابینیِ استبداد ایدئولوژی و فقدان آن، شکل غامض و غیر منطقی یی خواهد داشت که مارسل امه در داستان های کوتاه خود، تصویرش کرده است.

/ شنبه, ۲۹ام خرداد, ۱۳۹۵

امیرحسین بریمانی – احمدی نژاد، حامیانی دارد که به او رای می دهند اما نمایندگان اصلاح طلب و همچنین دیگر نمایندگان اصول گرا، حامیانی دارند که به کلی رای نمی دهند. پتانسیل های خاموشی خصوصا در قشر فرهیخته جامعه وجود دارد که تعیین کننده نتیجه انتخابات است. قضیه ی بد و بدتر نیز یکی از ترفندهایی بود که با نوعی ضرورت زایی، قصد داشت ناراضیان را نیز به پای صندوق بیاورد اما این ترفند، احتمالا در انتخابات ۹۶ کارساز نخواهد افتاد چون دولت روحانی عملا بجز رفع تحریم ها دستاورد دیگری نداشته و یا اگرهم داشته، نتوانسته به آنان اهمیتی ببخشد که نگاه خیره ی جامعه را به خود جلب کند؛ در این میان بی توجهی روحانی به رفع حصر (که یکی از وعده های انتخاباتی او نیز بود) نیز پاشنه آشیل او خواهد بود. بدین طریق در انتخابات ۹۶ شاهد کناره گیری دوباره کسانی خواهیم بود که در صورت حضور نتیجه انتخابات را به نفع اصلاحات متمایل می کردند.

1 2 3
تمامی حقوق متعلق به وب سایت دیدگاه‌نو است. نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است.