مارپیچ اعتراض و سرکوب در ایران
چهارشنبه, ۲۴ام بهمن, ۱۳۹۷
پیام خامنه‌ای چه اهمیتی دارد؟
چهارشنبه, ۲۴ام بهمن, ۱۳۹۷
پیام «هیچ» از سوی رهبر جمهوری اسلامی
چهارشنبه, ۲۴ام بهمن, ۱۳۹۷
بیست کشته در انفجار انتحاری در اتوبوس سپاه در سیستان و بلوچستان
چهارشنبه, ۲۴ام بهمن, ۱۳۹۷
مقصر کیست؟ شاه یا خمینی؟
سه شنبه, ۲۳ام بهمن, ۱۳۹۷
چهل سال شکست، هشتگی که جهانی شد
سه شنبه, ۲۳ام بهمن, ۱۳۹۷
ندامتگاه شهرری (قرچک)؛ زندانی که باید اصلاح و یا تعطیل گردد
سه شنبه, ۲۳ام بهمن, ۱۳۹۷
انتخاب آخر، مسیر آگاهانه اصلاح‌طلبان علیه براندازان
سه شنبه, ۲۳ام بهمن, ۱۳۹۷
انقلابی که مرده است، گفتمانی که زنده است
دوشنبه, ۲۲ام بهمن, ۱۳۹۷
فرد مطلع از ترور احمدی‌روشن، دانشمند هسته‌ای ایران به آمریکا منتقل شد
دوشنبه, ۲۲ام بهمن, ۱۳۹۷
احمد خاتمی: «فرمول ساخت بمب اتم را داریم»
یکشنبه, ۲۱ام بهمن, ۱۳۹۷
آمار د‌موکراسی در جهان، ایران در رژیم‌های تمامیت‌خواه قرار دارد
یکشنبه, ۲۱ام بهمن, ۱۳۹۷
چهل سالگی انقلاب بهمن ۵۷ و نیاز به انقلابی دیگر
شنبه, ۲۰ام بهمن, ۱۳۹۷
اصلاح‌طلبان را زیاد نقد نکنید!
شنبه, ۲۰ام بهمن, ۱۳۹۷
حسن نصراله مجدد از تامین کامل مالی حزب الله توسط جمهوری اسلامی خبر داد
جمعه, ۱۹ام بهمن, ۱۳۹۷
حسین ترکاشوند
حسین ترکاشوند / چهارشنبه, ۲۴ام بهمن, ۱۳۹۷

‌این وضعیت را با تحریم‌هایی که می‌خواهد کمر جمهوری اسلامی را زیر فشار خم کند گره بزنید تا به عمق بحران پی ببرید. درآمد جمهوری اسلامی روزبه‌روز تحلیل می‌رود و بخشی از درآمد روبه‌کاهشش را هم باید خرج دور زدن تحریم‌ها کند. کاهش درآمد از یک سو منجر به بروز مشکلات در راضی نگه داشتن متحدان خارجی و داخلی خواهد شد و از سوی دیگر توان پرداختن به مطالبات روبه‌افزایش مردم را کاهش می‌دهد.بحران چهارگانه جمهوری اسلامی مارپیچی از اعتراض و سرکوب را به‌وجود آورده است که در آن بحران اعتراض می‌آفریند، اعتراض سرکوب را به همراه دارد، سرکوب باعث خشم بیشتر و اعتراض بیشتر می‌شود و اعتراض بیشتر سرکوب گسترده‌تر را در پی دارد. مادامی که هیچ برنامه‌ای برای هدایت اعتراض‌ها و فشار بر جمهوری اسلامی بر مسئله آزادی و حقوق بشر  وجود نداشته باشد، این مارپیچ می‌تواند تا سال‌ها ادامه پیدا کند.

حسین ترکاشوند / چهارشنبه, ۱۲ام دی, ۱۳۹۷

اگر به دی‌ماه ۹۷ بنگریم، کلیت حکومت جمهوری اسلامی از اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان تا علی خامنه‌ای و سپاه پاسداران، به اتفاق جنبش سبز را به «تظاهرات سراسری» دی‌ماه ۹۶ ترجیح می‌دهند. اول آن‌که در جنبش سبز، مطالبات براندازانه بسیار کم‌رنگ‌تر از ۹۶ بود و سقف غالب خواسته‌ها ابطال انتخابات و رفتن دولت احمدی‌نژاد بود اما در ۹۶ رفتن جمهوری اسلامی خواسته اصلی معترضان است؛ دوم، اصلاح‌طلبان به‌عنوان یکی از بازوهای نظام جمهوری اسلامی از بازیگران اصلی جنبش سبز بودند اما در ۹۶ هیچ جریانی از داخل نظام در اعتراص‌ها نقشی ندارد؛ سوم، گستردگی جنبش سبز در کشور هرگز به‌اندازه ۹۶ نبود و فقط شامل چند شهر بزرگ بود. با درنظر گرفتن تمام این شرایط، طبیعی است که در سالگرد اعتراض‌های ۹۶ که تازه یک سال از آن می‌گذرد و باید پرشورتر از ۸۸ باشد که سال‌ها از گذشته، کلیت حکومت جمهوری اسلامی ۸۸ را پررنگ‌تر از ۹۶ جلوه دهد.

1 2
تمامی حقوق متعلق به وب سایت دیدگاه‌نو است. نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است.