آیا حسن روحانی قابل اعتماد است؟

چند واکنش اخیر حسن روحانی ما را بر آن میدارد تا میل داشتن او به برآورده سازی خواست های جامعه را جدی بگیریم.


در تلگرامبخوانید

امیرحسین بریمانی

فعال سیاسی

در این یک سال باقیمانده تا انتخابات ریاست جمهوری، اعتبارسنجی حسن روحانی ضروری ترین مبحثی است که ژستهای مختلف روشنفکری میباید بدان بپردازند. این مهم، بجز شفافسازی وضعیت موجود، کارکرد دیگری نیز دارد و آن گوشزد کردن خواستهای جامعه به ریاست جمهوری بوده و بصورتی ضمنی، پافشاری قشر روشنفکر بر میل به تغییر را معنی میدهد. روندی که گفتمان قدرت از انقلاب تا امروز طی کرده است، یک نکته مثبت دارد که البته سرعت کندی داشته است: چند پاره شدن یا تقسیم شدن قدرت بین ارکان مختلف. اختیاراتِ حکومتی به ندرت از یک راس به چند راس سپرده میشود که نتیجه ی آن، دسترسی بیشتر مردم به عوامل تصمیم گیرنده و نتیجتا امکان بروز میل توده ها به تغییرات است.

حکومت تکساحتی، جامعه را در وضعیت استثنایی یا وضعیت فوقالعاده قرار میدهد. بدین معنی که قدرت (که تماما در اختیار یک نیرو است) در چنین وضعیتی قادر خواهد بود تمامی کنشها را ساماندهی کرده و قانون اساسی را در صورت نیاز زیر پا بگذارد و این در صورت نیاز” چیزی جز منافع گفتمان قدرت نیست! تنها عامل پیشبرندهی فرآیند خروج از وضعیت استثنایی، در گام اول پخش کردن قدرت بین نیروهای مختلف بوده و در گام بعدی ایجاد موازنه میان قدرت تصمیمگیری این نیروها. حال رییس جمهور نیز یکی از این نیروها محسوب میگردد که در شرایط ایدهآلِ انتخاباتی، توسط مردم انتخاب گردیده و نتیجتا در پی برآوردن خواستهای مردم است. چند واکنش اخیر حسن روحانی ما را بر آن میدارد تا میل داشتن او به برآورده سازی خواست های جامعه را جدی بگیریم.

اما نکته اصلی اینجاست که آیا واقعیتی در این میل به تغییر هست یا به عنوان مثال، دفاع او از مردم در برابر هفت هزار نیروی نامحسوس امنیتی، بیآنکه حقیقتی در آن باشد، هدفی جز جلب اعتماد مردم را دنبال نمیکرده است؟ باید به دولت روحانی یادآوری کنیم که اگرچه ما به او امیدواریم، اما گول این امیدواری را نیز نخواهیم خورد و به ساحت نمادین دفاعیات او اکتفا نخواهیم کرد! پرواضح است که حرف تنها بر سر مورد مذکور نبوده و موارد دیگری همچون آزادی زندانیان سیاسی که از قضا جزو وعدههای انتخاباتی او نیز بوده است را مد نظر داریم. عمل تهدید کردن، شاید ممکنترین کنش رادیکال روشنفکری میتواند باشد و باید در این مجال یک ساله تا انتخابات ریاست جمهوری، حق تهدید کردن را به جامعه بازگردانیم!

این وضعیت فوق العاده ای که هر لحظه، امکان صادر شدن حکم حکومتیِ تازه ای، زندانی سیاسی تازه ای و سلب تازه ای از آزادی مردم را امری بدیهی جلوه میدهد، باید در ماه های باقیمانده ی ریاست جمهوریِ حسن روحانی از بین برود. نگاه خیره ی سرکوبگر به افراد جامعه را هنوز عمیقا احساس میکنیم و جز در مواقعی که دولت روحانی در آستانه ی نیاز به حمایت مردم (از جمله انتخابات مجلس یازدهم) قرار گرفته است، نشانه ای از تضعیف شدن سرکوب را احساس نمیکنیم؛ نوعی تضعیف موقت سرکوب برای آشتی دادن مردم با قدرت!

از طرفی عدهای که تعداد کمی هم نیستند، پرسشی که در تیتر این یادداشت آمده را حتی پیش از به روی کار آمدن روحانی، “خیر” گفته اند و راه را برای هرگونه امیدواری و تغییر بستهاند؛ حال مابه ازایش چه کنشی را پیشنهاد کرده اند بر همگان پوشیده است. چپ رادیکال ما برای اینکه از انفعال به برون آید، می باید پرستیژ خود را با ضروریات امروز منطبق کند و کمی حافظه ی تاریخیاش را مورد فراموشی رهایی بخش قرار دهد.

#آزادیاجتماعی #امیرحسینبریمانی #آزادیسیاسی #دموکراسی #حسنروحانی #دیدگاهنو

© 2020 New Vision Research Institute

  • White Facebook Icon