جمهوری اسلامی ۸۸ را به ۹۶ ترجیح می‌دهد

حوادث سال‌های ۸۸ و ۹۶، عمده‌ترین اعتراض‌های ۲۰ سال اخیر در ایران بوده است. در هر دو موج اعتراضی، بخش گسترده‌ای از مردم ایران نسبت به استبداد جمهوری اسلامی و نقض مستمر حقوق انسانی اعتراض کردند.

در تلگرام بخوانید

اعتراض‌های سال ۸۸ که بعدها نام جنبش سبز به خود گرفت بعد از نتایج انتخابات ریاست جمهوری و با نپذیرفتن نتایج آن آغاز شد اما بعد از آنکه حکومت اعتراض‌ها را به رسمیت نشناخت، مطالبات از نتایج انتخابات فراتر رفت و خود حکومت را نشانه گرفت. هرچند گسترده‌تر شدن مطالبات با اما و اگرها و تردبدهای فراوانی روبه‌رو بود کمااینکه رهبران اعتراض‌ها خود از مسئولان سابق همین نظام بودند که هیچ‌گاه خواستار تغییر نظام جمهوری اسلامی نشدند. هم‌چنین شعارها در این دوران برگرفته از مفاهیمی بود که نظام سال‌ها از آن مفاهیم به‌عنوان نماد ایدئولوژی خود بهره برده بود. بدنه جنبش سبز متشکل از تمامی طبقات اقتصادی بود که سهم طبقه متوسط از آن بیش از دیگر طبقات اقتصادی بود. ازنظر جغرافیایی نیز شهرهای بزرگ و از نظر جغرافیای سیاسی به مرکز و کانون قدرت نزدیک‌تر را شامل می‌شد. بازه زمانی اعتراض‌های جنبش سبز تقریبا دو سال بود که با فراز و فرودهای متعددی همراه شد.

اعتراضات دی‌ماه سال ۹۶ با پس‌زمینه اقتصادی از مشهد آغاز و به سرعت به چهارگوشه کشور ازجمله ۸۰ شهر شعله‌ور شد. بازه زمانی این اعتراض‌ها دو هفته بود و در همین مدت کم چنان تاثیری بر فضای سیاسی داخل و خارج از کشور گذاشت که بسیاری از کارشناسان سیاسی وزن این اعتراض‌های دو هفته‌ای را نه‌تنها هم‌سنگ جنبش سبز دو ساله بلکه حتی مهم‌تر از آن تلقی می‌کنند. هشتگ تظاهرات سراسری یکی از مهم‌ترین هشتگ‌ها در شبکه‌های اجتماعی شد که نماد اعتراض‌های دی‌ماه بود. تظاهرات سراسری به سرعت کانون قدرت در جمهوری اسلامی را نشانه گرفت و با طرح شعارهایی هوشمندانه کل جریان‌های سیاسی زیر چتر حکومت و کلیت نظام جمهوری اسلامی را مورد حمله قرار داد. هیچ گروه و شخصی رهبر این اعتراض‌ها نبود و شعارها هیچ نسبتی با شعارهای رایج در جنبش سبز نداشت. رنگ و بوی براندازی و تغییر نظام در این اعتراض‌ها آشکار بود و به همین دلیل، هر دو جناح اصول‌گرا و اصلاح‌طلب از در مخالفت و بی‌اعتبارسازی با این اعتراض‌ها درآمدند. اصلاح‌طلبان که خود را بازیگر اصلی جنبش سبز می‌خواندند این بار هیچ نقشی در تحولات نداشته و حتی خود مورد حمله قرار گرفته بودند.

اگر به دی‌ماه ۹۷ بنگریم، کلیت حکومت جمهوری اسلامی از اصول‌گرایان و اصلاح‌طلبان تا علی خامنه‌ای و سپاه پاسداران، به اتفاق جنبش سبز را به «تظاهرات سراسری» دی‌ماه ۹۶ ترجیح می‌دهند. اول آن‌که در جنبش سبز، مطالبات براندازانه بسیار کم‌رنگ‌تر از ۹۶ بود و سقف غالب خواسته‌ها ابطال انتخابات و رفتن دولت احمدی‌نژاد بود اما در ۹۶ رفتن جمهوری اسلامی خواسته اصلی معترضان است؛ دوم، اصلاح‌طلبان به‌عنوان یکی از بازوهای نظام جمهوری اسلامی از بازیگران اصلی جنبش سبز بودند اما در ۹۶ هیچ جریانی از داخل نظام در اعتراص‌ها نقشی ندارد؛ سوم، گستردگی جنبش سبز در کشور هرگز به‌اندازه ۹۶ نبود و فقط شامل چند شهر بزرگ بود. با درنظر گرفتن تمام این شرایط، طبیعی است که در سالگرد اعتراض‌های ۹۶ که تازه یک سال از آن می‌گذرد و باید پرشورتر از ۸۸ باشد که سال‌ها از گذشته، کلیت حکومت جمهوری اسلامی ۸۸ را پررنگ‌تر از ۹۶ جلوه دهد.

در تلگرام بخوانید

وقتی دفتر علی خامنه‌ای یک ویدیو منتشرنشده از او که درباره میرحسین موسوی، محمد خاتمی و اکبر هاشمی رفسنجانی در کوران حوادث ۸۸ حرف می‌زند را برای نخستین بار در دی‌ماه ۹۷ منتشر می‌کند و وقتی جریان اصلاح‌طلب در شبکه‌های اجتماعی بدون کوچک‌ترین اشاره به سالگرد ۹۶، مدام از ۸۸ می‌گویند، باید فهمید که نظام ۸۸ را بر ۹۶ ترجیح می‌دهد و دوست دارد اگر معترضی هم وجود دارد از جنس ۸۸ باشد و در آن باقی مانده باشد نه معترضی که ۹۶ را تکمیل‌کننده ۸۸ می‌داند و به‌جای اجرای بی‌تنازل قانون اساسی که شعار رهبران جنبش سبز بود به دنبال تمام کردن ماجرا و براندازی کل نظام باشد.

#اعتراضاتدیماه #انتخابات۸۸ #دیدگاهنو #حسینترکاشوند #جمهوریاسلامی

© 2020 New Vision Research Institute

  • White Facebook Icon