خانواده زندانیان به وعده های مسئولان اعتماد نکنند


فرشته قاضی – به وعده های مسولان قضایی و امنیتی پس از بازداشت فعالان مدنی و سیاسی می توان اعتماد کرد؟ سیمین عیوض زاده، مادر امید علیشناس می گوید که تجربه او نشان می دهد این وعده ها تنها برای ساکت کردن خانواده ها و دروغی بیش نیست. او که پس از بازداشت فرزندش به تحصن جمعی از فعالان مدنی و خانواده های آسیب دیدگان پیوسته به دیدگاه نو می گوید که اگر فرزندش آزاد هم شود او تا ازادی زندانیان سیاسی در تحصن شرکت خواهد کرد. 

امید علیشناس، فعال حقوق کودکان ۱۳ شهریور ماه بازداشت و به اتهام اجتماع و تبانی در جهت اقدام علیه امنیت ملی و توهین به رهبری به ده سال حبس تعزیری محکوم شده است. پرونده او در دادگاه تجدیدنظر است و مادرش می گوید تاکنون حکم قطعی صادر نشده است.

سیمین عیوض زاده در مصاحبه با دیدگاه نو از وضعیت امید علیشناس می گوید: بعد از اینکه رای دادگاه بدوی صادر شد وکیل امید لایحه اعتراض را نوشت و فرستاد دادگاه تجدیدنظر. پرونده در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر و پیش آقای زرگر است. یعنی شعبه مشخص شده ولی تاریخی را به ما اعلام نکرده اند. ما مراجعه می کنیم وکیل اش هم مراجعه می کند و هنوز تغییر خاصی به وجود نیامده ما تقاضای آزادی موقت با وثیقه کرده ایم اما قبول نمی کنند به صورت غیرقانونی امید را نگاه داشته اند چون در این مرحله هنوز حکم اش قطعی نشده و باید بیرون باشد تا زمانی که حکم اش قطعی شود. افراد خودشان تا زمانی که حکم شان قطعی نشده پای شان به زندان هم نمی رسد ولی درباره بچه های ما اینکار را نمی کنند و الان ۱۳ ماه شده که امید زندان است و هنوز حکم قطعی اش قطعی نشده.

خانواده امید علیشناس بیش از ۵ ماه است که با او ملاقات حضوری نداشته اند. سیمین عیوض زاده می گوید: وضعیت روحی امید خوب است. ملاقات کابینی داریم هفته ای یکبار، هر روز زنگ می زند ولی ملاقات حضوری نداریم به خاطر اینکه امید حاضر نیست لباس زندان بپوشد و به صورت غیرقانونی اجازه نمی دهند امید با لباس شخصی خودش بیاید ملاقات. در حالی که چنین قانونی وجود ندارد که زندانی سیاسی لباس زندان بپوشد. الان بیش از ۵ ماه است که من امید را از نزدیک ندیده ام و پشت شیشه های کابین ملاقات اش می کنیم.

این فعال حقوق کودکان در بند ۸ زندان اوین زندانی است و مادرش توضیح می دهد: امید بند ۸ است و همچنان یکی از بدترین بندهای اوین است با اینکه بارها نامه نوشتیم درخواست کردیم خود زندانی ها نامه نوشتند اعتراض کردند و اعتصاب غذا کردند که وضعیت اینجا انسانی نیست تعداد جمعیت خیلی زیاد است. یک مقدار تعداد جمعیت را کم کرده اند و بخشی از زندانیان مالی و عادی را به زندان دیگری منتقل کرده اند و امید بعد از ۱۰ ماه صاحب تخت شده. یعنی همیشه روی زمین می خوابید دم دستشویی می خوابیدند و الان تخت دارد ولی همچنان وضعیت مناسبی ندارد. از حشرات و ساس و سوسک و همه این جور چیزها در بندشان است هرچه لباس ها و پتوهای شان را می شویند ولی باز این مسائل دوباره است. به هرحال بند ۸ اوین شناخته شده است که بدترین وضعیت را دارد هنوز از نظر تعداد و وضعیت بهداشتی و دکتر بردن ها و دارو و مسائل دیگر.

اما هیچ یک از وسایلی که نیروهای از منزل مسکونی خانواده امید علیشناس برده اند تاکنون بازگردانده نشده: وسایل مان را که ۱۳ ماه پیش که امید را دستگیر کردند برده اند برنگردانده اند. هم وسایل شخصی امید که کامپیوتر و لپ تاب و دوربین و موبایل او است و هم وسایل همه ما که غیر از امید ۳ کامپیوتر دیگر برده اند، یو اس پی های ما را که مربوط به کار من و همسرم است برده اند. کلی سی دی برده اند با این قول که ۳ روز بعد می توانید تحویل بگیرید اما هرچی درخواست داده ایم حاضر نشده اند برگردانند.

خانم عیوض زاده دوشنبه ها در مقابل ساختمان دنا در گاندی و شنبه ها در مقابل زندان اوین به جمع فعالان سیاسی و خانواده های آسیب دیدگان می پیوندند. او توضیح می دهد: ما دو تحصن داریم یکی مقابل لاستیک دنا در میدان ونک است روزهای دوشنبه از ساعت ۱۰ تا ۱۲، خواسته ها مختلف است هرکسی با خواست و شعار و پلاکارد خودش در جمع شرکت می کند. عمدتا مسائل مربوط به آزادی زندانیان سیاسی است و مسائل مربوط به دزدی های کلان دولتی. اعتراض به دزدی ها و اعتراض به زندانی کردن های بدون حساب و کتاب. یک تجمعی هم در مقابل اوین داریم که روزهای شنبه ۱۰ تا ۱۲ است. آنجا فقط مربوط به زندانیان سیاسی است. خانواده ها و افراد دیگری که طرفدار آزادی زندانیان سیاسی هستند در این تجمع شرکت می کنند. خواسته ما آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی است و تا آزادی همه زندانیان سیاسی ما تجمع مان را ادامه خواهیم داد.

او می افزاید: اگر همین امشب امید را آزاد بکنند من باز در این تجمع ها شرکت خواهم کرد برای آزادی زندانیان سیاسی. این مساله هم برای خود من مهم است و هم میدانم که برای امید مهم است. می دانم که امید اگر آزاد شود و کسان دیگر در زندان باشند آرام نخواهد بود و من خودم هم همین طور. برای من مهم است که همه بچه ها آزاد شوند.

چطور شد که مادر امید علیشناس که زنی غیرسیاسی است در چنین تحصن هایی حضور یافت؟ او توضیح می دهد ما همیشه معترض بودیم نسبت به این وضعیت، نسیت به این مسائل و زندانیان و .. به صورت سیستماتیک اما هیچ کاری نمی کردیم. زندگی مان را می کردیم منتهی اینها با این کارهایی که می کنند یک نفر را دستگیر می کنند دهها نفر را دشمن خودشان و فعال علیه خودشان می کنند. این سیاست شان را نمی دانم که خودشان به این مساله آگاه هستند یا نه که اینکارهایی که می کنند باعث سکوت مردم نمی شود باعث این می شود که دشمنی نسبت به اینها بیشتر شود و خانواده ها یک قدمی بردارند حالا هرچند کوچک باشد.

او سپس از خانواده های زندانیان سیاسی می خواهد که به وعده های مسولان امنیتی و قضایی اعتماد نکنند: خانواده ها گاهی اعتماد می کنند به حرف های اینها، به قول های شان، به دروغ های شان، به تهدیدهای شان. ما هم یک مدتی تحت تاثیر این حرف ها بودیم ولی نباید حرف های اینها را باور کرد به ما خیلی دروغ گفتند از همان اول دستگیری امید که ظرف یک هفته، دو هفته امید آزاد می شود. می گفتند اطلاع رسانی نکنید هیچ کاری نکنید و من بعد از مدت ها به این نتیجه رسیدم که فقط می خواهند خانواده ها را ساکت بکنند و آن کاری که خودشان می خواهند بکنند می کنند. یعنی صحبت از یک هفته، دو هفته زندان امید بود تا حداکثر ۶ ماه را بازپرس به ما قول داد رسید به این که حکم ۱۰ ساله به امید دادند. بنابراین من به حرف های شان هیچ اعتمادی ندارم و به کار خودم ادامه می دهم به تلاش های خودم برای آزادی امید ادامه می دهم.

او همچنین در پاسخ به این سوال که آیا حضور شما در تحصن دررفتار مسولان قضایی و امنیتی با شما تاثیری داشته و برخوردی با شما صورت گرفته؟ می گوید: نه دیگر هیچ کاری ندارند فشارها را زمانی می آورند که ما هیچ قدمی برنداشتیم. وقتی شروع می کنید به یک کارهایی کردن دیگر اصلا هیچ کاری ندارند و حتی هیچ چیزی هم به ما نگفتند. این مدت برای پی گیری هم که می رویم برخورد منفی نداشتند. برعکس است گاهی. می گویند گاهی که شما مصاحبه می کنید و شما فلان می کنید و با این و اون حرف می زنید، حرفی که من به آنها می زنم این است که شما ما را وادار می کنید که حرف بزنیم وقتی در مملکت خودمان کسی نیست که پاسخگوی ما باشد، کسی نیست که به داد ما برسد ما هم چاره ای نداریم جز اینکه صدای مان را از طریق دیگری برسانیم. این حرفی است که ما می زنیم و آنها سکوت می کنند. به هرحال مادرها یک امتیازی دارند که به نظرم باید از این فرصت استفاده کنند با مادرها آن چنان کاری ندارند و من هم از این فرصت استفاده می کنم.

فرشته قاضی وی سابقه همکاری با بیش از ۱۸ روزنامه توقیف شده در ایران از جمله روزنامه های خرداد، فتح، هم میهن، آفتاب امروز، بهار و بنیان را دارد. او در ایران در حوزه های مختلف سیاسی همچون پارلمان، هیات دولت و ریاست جمهوری، وزارت خارجه، وزارت کشور، احزاب و دانشگاهها و قوه قضائیه تجربه فعالیت حرفه ای روزنامه نگاری داشته است. قاضی در حال حاضر با وب سایت روزآنلاین در حوزه های حقوق بشر و سیاست همکاری می کند.

#فرشتهقاضی #امیدعلیشناس #حقوقبشر #دیدگاهنو #حقوقکودک

© 2020 New Vision Research Institute

  • White Facebook Icon