مارپیچ اعتراض و سرکوب در ایران

وضعیت نقض حقوق شهروندان در ایران طی سال‌های ۹۶ و ۹۷ به‌مراتب نسبت به چندین سال پیش از آن بغرنج‌تر و اسف‌بارتر شده است. با نگاهی به آمار بازداشت‌ها، احضارها، قتل در زندان و احکام و اتهام‌های سنگین برای طیف گسترده‌ای از انواع فعالان مدنی، فرهنگی و سیاسی آشکارا می‌توان افزایش سرکوب و نقض حقوق انسانی مردم را مشاهده کرد. تنها در یک سال گذشته تعداد زندانیان با اتهام‌های سیاسی و امنیتی حدودا ۸برابر شده است. یکی از مهم‌ترین دلایل این افزایش نقض حقوق‌بشر، رشد اعتراض‌ها و تظاهرات مدنی در جای‌جای ایران است که خود یکی از محورهای بزرگ‌تر شدن مارپیچ اعتراض و سرکوب در ایران است. اما چه علت‌هایی سال‌های اخیر را نسبت به پیش از آن از این نظر متفاوت می‌کند؟

در تلگرام بخوانید

رفتار جمهوری اسلامی در چهار عرصه، وضعیت این حکومت را در یک بحران جدی و تمام‌عیار فرو برده است. مادامی که وضعیت در این چهار حوزه تغییر جدی نکند، مارپیچ اعتراض و سرکوب گسترده‌تر و بغرنج‌تر می‌شود.نخستین عرصه، فساد سیستماتیک و عمیق در دستگاه‌های مختلف حکومتی است. دزدی‌ها و اختلاس‌های غیرقابل باور که تنها نوک کوه یخ را نشان می‌دهد حاکی از آن است که طاعون فساد سراسر کالبد جمهوری اسلامی را فراگرفته و کار به جایی رسیده که احمد توکلی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام می‌گوید: «نه حمله نظامی این حکومت را ساقط می‌کند نه کودتا و نه انقلاب مخملی؛ اما وقتی فساد سیستماتیک و شبکه‌ای وجود دارد که مانند موریانه دارد پایه‌های نظام را می‌خورد چه حاجت به توطئه خارجیست؟»

هم‌زمان، از آنجاکه شایسته‌سالاری در تمامی اعصار این حکومت سرابی بیش نبوده و چاپلوسی، تملق و ظاهرگرایی تنها معیارهای رشد و پیشرفت در حکومت محسوب می‌شده است، وضعیت مدیریت کشور به‌شدت نالایق، بی‌کفایت و ناکارآمد است. انواع تصمیم‌های نادرست در تمامی عرصه‌های حکومت‌داری تبدیل به عادت شده و اگر احیانا تصمیمی به‌اشتباه درست گرفته شود، تمامی اجزای حکومت تلاش می‌کنند تا آن را خنثی کنند. کشوری که با بحران‌های متعددی روبه‌رو است تنها درصورتی می‌تواند از بحران به شکل درست عبور کند که مدیرانی قابل، کاربلد و دلسوز داشته باشد. بی‌جهت نیست که مردم در تظاهرات شعار می‌دادند: «دولت بی‌کفایت نمی‌خوایم، نمی‌خوایم»

در چنین وضعیتی، هزینه‌های جاری جمهوری اسلامی برای پرداختن به ماجراجویی‌هایش در سطح منطقه و گاه در کشورهای دورتر، سر به فلک کشیده است. از افغانستان و پاکستان تا سوریه، فلسطین، عراق، لبنان، یمن و ونزوئلا همگی چاه ویل ولخرجی این حکومت فاسد شده‌اند. تنها در یک مورد سوریه طبق گزارش نماینده سازمان ملل در سوریه، جمهوری اسلامی حداقل سالی ۶ میلیارد دلار در سوریه هزینه کرده است. کردن چنین ماجراجویی‌های پرخرج و گرانی نیاز به اقتصادی شکوفا و قدرتمند دارد که وضعیت کنونی ایران هیچ رنگ و بویی از آن ندارد.

در تلگرام بخوانید

‌این وضعیت را با تحریم‌هایی که می‌خواهد کمر جمهوری اسلامی را زیر فشار خم کند گره بزنید تا به عمق بحران پی ببرید. درآمد جمهوری اسلامی روزبه‌روز تحلیل می‌رود و بخشی از درآمد روبه‌کاهشش را هم باید خرج دور زدن تحریم‌ها کند. کاهش درآمد از یک سو منجر به بروز مشکلات در راضی نگه داشتن متحدان خارجی و داخلی خواهد شد و از سوی دیگر توان پرداختن به مطالبات روبه‌افزایش مردم را کاهش می‌دهد.بحران چهارگانه جمهوری اسلامی مارپیچی از اعتراض و سرکوب را به‌وجود آورده است که در آن بحران اعتراض می‌آفریند، اعتراض سرکوب را به همراه دارد، سرکوب باعث خشم بیشتر و اعتراض بیشتر می‌شود و اعتراض بیشتر سرکوب گسترده‌تر را در پی دارد. مادامی که هیچ برنامه‌ای برای هدایت اعتراض‌ها و فشار بر جمهوری اسلامی بر مسئله آزادی و حقوق بشر وجود نداشته باشد، این مارپیچ می‌تواند تا سال‌ها ادامه پیدا کند.

#جمهوریاسلامی #حسینترکاشوند #دیدگاهنو #سرکوبمعترضان

© 2020 New Vision Research Institute

  • White Facebook Icon