هزینه سازی های جمهوری اسلامی از سوریه تا خلیج‌فارس

کمتر از هشت سال قبل، در ادامه موجی که به ” بهار عربی” معروف شد گروههایی از مردم‌سوریه ، علیه بشار اسد قیام کردند.‌تعدادی از کشورهای عربی، ترکیه و برخی قدرتهای غربی از قیام مردم سوریه حمایت کردند. جمهوری اسلامی در آن زمان، از یکسو نیروهای حزب اله لبنان که ارتباطات نزدیکی با حاکمیت سوریه داشتند را وارد عمل کرد و از سوی دیگر امکانات لجستیک و منابع مالی فراوان در اختیار بشاراسد قرار داد تا با وحشیانه ترین روش ها، اعتراضات را سرکوب کند. در آن‌روز نه نامی از داعش بود نه احدی از مقامات جمهوری اسلامی ، ادعا می کرد ” اگر در سوریه با داعش نجنگیم باید در خیابان های تهران با آنان بجنگیم.” در اوایل حضور نظامی جمهوری اسلامی در سوریه، مخالفان‌مسلح اسد، سرنشینان اتوبوس ایرانی که حامل تعدادی از سرداران‌سپاه بود را به گروگان‌گرفتند. در آن زمان نیز نامی از داعش به میان نیامد. بیش از یکسال پس از آغاز ناآرامی ها در سوریه و دخالت نظامی جمهوری اسلامی ، به تدریج‌نشانه های ظهور داعش آشکار شد. مقامات کذاب جمهوری اسلامی گمان می کنند تنها کانال اطلاعاتی ایرانیان، رسانه های دروغ پرداز نظام هستند لذابا خیال آسوده ، ادعا می کنند حضور نظامی – و البته پر هزینه – جمهوری اسلامی در سوریه ، اقدام‌پیشگیرانه برای تامین‌امنیت در داخل مرزهای کشور بوده است. این‌ در حالی است که این‌حضور، علاوه بر تحمیل هزینه های کلان بر مردم‌ایران، موجب توسعه رقابلت نظامی میان ایران و کشورهای مخالف اسد شده است. از سوی دیگر، حضور همه جانبه جمهوری اسلامی در سوریه، بر دامنه تخریب ها افزود و سوریه را به نمادی از ناامنی و تخریب تبدیل کرد‌ و این ، همان چیزی بود که جمهوری اسلامی را راضی می کرد. در حال حاضر ، همه جناح های حکومتی، وضعیت اسف بار سوریه را با بزرگ‌نمایی های جهت دار ، در برابر چشمان ایرانیان‌قرار می دهند تا آنها را از هر نوع تلاش برای تغییر وضعیت‌موجود ، وحشت زده و منصرف کنند.

در تلگرام بخوانید

در مورد وضعیت سوریه، ظهور و افول داعش و نقش جمهوری اسلامی در تخریب سوریه، سخن‌بسیار است. یکی از مهم ترین‌پرسش ها در مورد سوریه، ظهور ناگهانی و افول داعش و نیز معمای چرخش دو حامی اصلی داعش- ترکیه و قطر- و نزدیک‌شدن آنان‌به جمهوری اسلامی است که فرضیه مشارکت‌جمهوری اسلامی در برکشیدن و سپس محو داعش را تقویت‌می کند. به خصوص آنکه با اطمینان می گویم‌نظام‌ولایت فقیه، برنده اصلی این ظهور و افول بود. این‌موضوعی است که نیازمند تحقیقات گسترده و آگاهی رسانی است‌ اما موضوع اصلی این یادداشت نیست. در این‌یادداشت ، فرض را بر صحت ادعای جمهوری اسلامی می گذارم که ” حضور در سوریه، برای رفع خطر و جلوگیری از نفوذ داعش به داخل ایران‌بوده است” . در این صورت ، مقامات تصمیم‌گیر جمهوری اسلامی باید در خصوص اقدامات‌تحریک‌آمیز خود در منطقه ، پاسخگو باشند.

رهبر جمهوری اسلامی، یکی از افرادی است که بارها در پاسخ به انتقادات مربوط به حضور نظامی در سوریه سخن گفته است. ازجمله روز چهاردهم دی ماه نود و پنج، در جمع خانواده کشته شدگان سوریه گفت:” اگر جلوی بدخواهان و فتنه‌گران که دستمایه‌ی دشمنی آمریکا و صهیونیسم هستند، در آنجا گرفته نمی‌شد، باید در تهران و فارس و خراسان و اصفهان جلوی آنها را می‌گرفتیم.” علی خامنه ای با بیان این‌ادعا، به دنبال رد ادعای کسانی بود که حضور نظامی جمهوری اسلامی را بخشی از توسعه طلبی و یارگیری رهبر در خارج از مرزها و بدون توجه به منافع ملی ایرانیان می دانند. در واقع او به دنبال اثبات این نکته بود که حضور درسوریه، دفاعی پیشگیرانه در برابر جنگی با احتمال وقوع بسیار زیاد بوده است . اما نه تنها دلایلی از قبل وجود داشت که دروغ بودن ادعای خامنه ای را ثابت می کرد بلکه رفتارهای بعدی جمهوری اسلامی نیز نشان داد حضور در سوریه بخشی از بلندپروازی های منطقه ای و جهانی جمهوری اسلامی است . نمونه بسیار آشکار برای اثبات این مدعا ، حضور پررنگ و هزینه ساز در یمن می باشد. رهبر جمهوری اسلامی که به دروغ ادعا می کرد حضور در سوریه با هدف دور کردن‌جنگ از ایران بوده است با دخالت در یمن، ایران را به یک‌جنگ‌تمام‌ عیار نزدیک‌کرده است. اشتباه نشود! نگارنده ، رفتار حکام سعودی در یمن را نیز جنایتکارانه می داند اما مگر یمن تنها کشوری است که مردم در آن تحت ستم هستند؟ مگر روسیه در چچن جنایت نمی کند؟ مگر چین ، به شدیدترین وجه ممکن، اویغورها را سرکوب نکرد؟ مگر دولت بحرین‌با حمایت عربستان، معترضان را به خاک و خون نکشید؟ از سوی دیگر، کدام خطر در یمن، موجودیت ایران را تهدید می کرد که تقبل هزینه های کلان‌سیاسی، نظامی و اقتصادی توسط جمهوری اسلامی را توجیه پذیر کند؟

حوادث سوریه و یمن و دخالت های جمهوری اسلامی در این دو کشور به وضوح نشان داد منافع ملی ایرانیان در تقابل آشکار با توسعه طلبی های علی خامنه ای است. همین وضعیت را می توان در عراق مشاهده نمود. میلیاردها دلار هزینه در عراق، تاکنون تسلط عوامل جمهوری اسلامی بر برخی ارکان قدرت در آن کشور را به دنبال داشته است در حالی که سهم‌ ایرانیان غیر حکومتی از فرصت های اقتصادی در عراق بسیار کم‌ و در بسیاری از عرصه ها در حد صفر بوده است. اما یمن، در حال تبدیل به بحران‌بزرگی است که یقینا پیامدهای خطرناک‌امنیتی و اقتصادی به دنبال خواهد داشت. در حالی که به نظر می رسد رهبر جمهوری اسلامی بدون‌توجه به پیامدهای روانی، سیاسی و اقتصادی ناشی از بحران سازی ها، به دنبال باجگیری از قدرت های منطقه ای و جهانی برای تثبیت موقعیت خویش است.

اکنون کمتر کسی نسبت به فساد گسترده اقتصادی و نیز ستیزه جویی نظام‌با آنچه موجب آرامش ، شادی و رفاه ایرانیان می شود تردید دارد. جمهوری اسلامی که با ادعای دور کردن خطر جنگ از درون مرزهای ایران، میلیاردها دلار در سوریه خرج‌کرد اکنون با صرفدمیلیاردها دلار درریمن، در حال جنگ‌افروزی خطرناک‌ در نقطه ای بسیار نزدیک به مرزهای کشور است. این‌جنگ‌افروزی مانند سایر بلندپروازی های برون‌مرزی جمهوری اسلامی ، هیچ‌دستاوردی برای ایرانیان نخواهد داشت در حالی که می تواند بهانه ای برای متحد کردن برخی کشورهای پرنفوذ منطقه و کمک آنها به امریکای ترامپ برای افزایش فشارهای اقتصادی بر ایران شود در این‌مورد باید بیشتر گفت و نوشت . اما یادداشت را با طرح‌ یک‌پرسش به پایان‌می برم: به فرض موفقیت جمهوری اسلامی در جنگ نفتی – سیاسی اخیر، کدام‌دستاورد نصیب مردم‌ایران‌خواهد شد؟ چرا مردم‌ایران‌باید بار دیگر با نگرانی از وقوع جنگ ، روزها و شب ها را سپری کنند، فشارهای بی سابقه اقتصادی را تحمل نمایند و از تجارت و تعامل عادی با سایر کشورها و ملت ها محروم شوند تا احتمالا، نظام‌جمهوری اسلامی تقویت شود و‌پس از عبور از بحران ، بر چپاول و ظلم‌خود بیفزاید؟

این‌روزها می گذرد اما کسانی که با ادعای اصولگرایی یا اصلاح طلبی ، زیر پرچم بلندپروازی های برون‌مرزی خامنه ای ، سینه می زنند باید جوابگوی مردم فریبی های خود در این عرصه باشند. آنها هم‌در ریخته شدن‌خون‌جوانان ایرانی از سوریه تا آبهای خلیج فارس شریک هستند هم در تثبیت نظامی که تقویت آن‌، پیامدی جز چپاول بییشتر ثروت های عمومی و سلب آسایش از ایرانیان به دنبال نخواهد داشت.

در تلگرام بخوانید

© 2020 New Vision Research Institute

  • White Facebook Icon