چگونه گزینه تهدید نظامی در مقابل ایران کارایی اش را از دست داد

اوباما در صحبت های ماه گذشته خود که قرار بود به اسرائیلی ها درباره برنامه هسته‌ای ایران اطمینان دهد، گفت “راه حل نظامی این مسئله را درست نمیکند، حتی اگر ایالات متحده در آن شرکت داشته باشد” بدنامی استفاده از قدرتِ بازدارندۀ نظامی در ایران برای مدت هاست که مورد توجه قرار گرفته است. رهبر ایران در سخنرانی جولای گذشته خود با لحنی تحقیرآمیز گفت “افراد کمی در دنیای امروز این تهدیدهای نظامی را جدی میگیرند” اما چرا اینگونه است؟ دولت آمریکا در حالی مشغول مذاکرات حساس با ایرانی هاست که بطور سیستماتیک قدرت نفوذ را از خود سلب میکند.

استفاده از نیروی نظامی ممکن است که راه حل ایده آلی برای حل مسئله هسته‌ای ایران نباشد، اما یک پیش زمینه ضروری برای یک دیپلماسی واقعی است. تابحال موثرترین توافقی که با ایران بر سر توقف برنامه هسته‌ای اش بدست آمده به سال ۲۰۰۳ بازمیگردد، زمانی که جمهوری اسلامی موافقت کرد تا تمام فعالیت های هسته ای اش را متوقف کند. اروپایی ها مذاکرات را رهبری میکردند اما این قدرت آمریکایی بود که به آنها استحکام می بخشید.

در دهه مداخله نظامی [سالهای ۲۰۰۰-۲۰۱۰]، مقامات ایرانی –آنطور که در خاطرات حسن روحانی آمده است- نسبت به قدرت فزاینده جورج بوش نگران بوده اند. ترس از اینکه هدف مجازات آمریکایی ها قرار بگیرند و برنامه هسته ای آنها از بین برود. این ترس در ۲۰۰۵ کاهش یافت و آنها برنامه هسته ای را ادامه دادند

تناقضی که امروز وجود دارد، تیم اوباما اشتیاق به مذاکرات را افزایش داده و سوی دیگر قوای قهریه آمریکا را بی اثر کرده است. این مسئله که افزایش تحریم ها صرفا به افزایش تعداد سانتریقیوژهای ایران منجر شده است همواره بخشی از صحبت های دولت بوده است. این نکته اغلب توسط اوباما و جان کری بیان شده است. جالب اینجاست که جواد ظریف وزیر خارجه ایران که دیپلمات چیره دستی در به بیراه بردن مسائل است نیز از این نکته استفاده کرده است.

اگر ایرانی ها احساس میکردند که آمریکا آماده است در صورت عبور آنها از خط قرمزها از قوای قهریه استفاده کند، آنگاه تمایل به نادیده انگاشتن دستورات آمریکا و سازمان بین المللی انرژی هسته ای برای دسترسی به سایت های هسته ای کاهش پیدا میکرد. سوال اینجاست که آیا کاری میتوان کرد تا گزینه نظامی اعتبار خود را باز یابد و جمهوری اسلامی بفهمد که جاه طلبی های هسته ای اش هزینه ساز خواهد بود.

سیاست گذاران به یک “گزینه نظامی باور پذیر” اشاره دارند، اما عمل بسیار کمی در شش سال گذشته در این زمینه صورت گرفته است تا نفوذ یک تهدید نظامی، دست بالا را در ابزارهای دیپلماتیک ما داشته باشد. رئیس جمهور اوباما همواره از ریگان بعنوان کسی که با آیت الله ها مذاکره کرد یاد میکند تا مذاکره با ایران را توجیه کند، اما تیم وی کاملا ابتکار عمل و طرح “ابتکار دفاعی استراتژیک” ریگان را نادیده میگرد، ابتکار عملی که بتواند محاسبات تهران را بدون شلیک حتی یک گلوله تغییر دهد.

در واقع تنها قابلیتی که پنتاگون برای هدف گرفتن برنامه هسته ای ایران توسعه داده است، برنامۀ “نفوذگر مهمات انبوه” یا MOP است. این پاسخ وزارت دفاع به تاسیسات هسته ای ایران که در اعماق زمین ساخته شده اند بوده است. اما حتی اگر این بمب ها بطور مثال بتوانند تاسیسات فردو را هدف قرار دهند، در واقعیت هیچ گزینه نظامی قابل اتکایی برای آمریکا حساب نمیشوند وقتی مکررا گفته شود که قصدی برای استفاده از آنها وجود ندارد. بطور مشابه در مورد نیروهای آمریکایی مستقر در خلیج فارس، تلاش اندکی صورت گرفته است تا فعالیت های ایران که موجب بی ثباتی منطقه شده است، مهار شود.

میزان سیگنال هایی که نشان می دهند ما هیچ تمایلی به استفاده از نیروی بازدارنده نداریم تقریبا بیشتر از آن هستند که در واقع اگر حضور نظامی ای در منطقه نداشتیم صادر میکردیم. حتی شاید این موضوع ایران را قانع کرده است که میتواند توافقی امضا کند و سلاح اتمی هم داشته باشد.

پارامتر مغفول معادله، تاکید مجدد بر توسعه یک معادل قرن بیست و یکمی “ابتکار دفاعی استراتژیک” به جهت پاسخ متقابل به برنامه هسته ای ایران است. شاید ملزومات چنین توانایی در “استراتژی متعادل کننده” پنتاگون وجود دارد، اگرچه سیاست گذاران این تلاش ها را صرفا برای پاسخ متقابل به چین شکل داده اند.

برای دولتی که توسعه نوآورانه ظرفیت های دفاعی را اولویت خود میداند، تیم اوباما اشتقیاق کمی نشان داده اند که این تلاش ها را برای سناریو ایران نیز بکار گیرند. نتیجۀ یک گزینه نظامی که فاقد اعتبار باشد، شکست نیروی دیپلماسی ماست و تهران را تشویق میکند تا برنامه هسته اش را گسترش دهد درحالی که هراس کمی از عواقب ان دارد

ری تکیه و راجر زکهایم – وال استریت ژورنال

*ترجمه این مطلب بطور خلاصه و مفهومی صورت گرفته است و ممکن است وفاداری کامل به متن اصلی نداشته باشد.

#اوباما #خامنهای #هستهای #ایران #گزینهنظامی #والاستریتژورنال

© 2020 New Vision Research Institute

  • White Facebook Icon